Activiteiten van denklessen en verbreding.

Van een aantal activiteiten is op de fotopagina van verbreding een beeldverslag te zien.

Creatief schrijven.

Nadat er al een paar keer was gevraagd wie er mee wilde doen aan een masterclass creatief schrijven spitte mijn mentor de klas uit: "Jij vindt dat leuk hé? Ja ik schrijf jou er ook bij!". Zo kwam het dat ik op 22 mei in de collegezaal zat met de opdracht een column of een recensie te schrijven. De masterclass werd gebracht door twee medewerkers van de jongerenkrant 7Days: zij gaven uitleg over hoe een recensie of column in elkaar zit en wat je vooral wel en niet moet doen. Dit ging gepaard met voorbeelden van Godzilla tot Albert Verlinde en Laura's passie paardrijden. De uitleg was handig, maar als je een hekel hebt aan werkstukken en presentaties schrijven en van jezelf weet dat dit niet je sterkste punt is, houdt het al snel op. De meeste leerlingen bij de masterclass hadden dan ook al wat ervaring met schrijven, al was ik hier niet één van. Onderwerpen als "De donkere schaduw van Rusland" en waarom jongeren zich wel degelijk bezig moeten houden met politiek vlogen over de tafel, en dan zat ik daar met mijn recensie van the Conjuring, een van de laatste pareltjes uit de horrorcinema. Ondanks mijn minder politieke onderwerp werd mijn recensie verkozen tot internetwaardig en kwam hij dus op de sevendays.nl te staan. Vandaar: wat je territorium ook is, films, boeken of morele dilemma's, de masterclass maakt je wegwijs en hopelijk kan er volgend jaar weer een nieuwe lading leerlingen de collegezaal in.
Menno Habets, GY3B

1415_hb002.JPG 

Fee Kirsch over de workshop creatief schrijven

Wilt u weten wat pas ironisch is? Een ding, dat kan ik u verzekeren is dat pijnlijk niet. Je Engels opstel met een grote streep door het verkeerd gespelde woord ironically, met daaronder “dit is geen ironie”.
Middelbare scholieren vatten vooral kritiek op hun creatieve meester-50min-werken persoonlijk op. Wat jammer, als de leraar dan ook nog echt gelijk heeft. Dat raakt ons meer dan andere slechte punten, terwijl we blijven terugvechten met ‘hoe moet ik nou weten wat u leuk vindt’. Goed of fout, houden we daar nou echt van? Of is schrijven ineens ook zwart-wit (ja, hoor ik jullie nu denken) en iets dat je kunt leren? Stel, het mooi verwoorden en vertellen van iets, is een gave die je in het wiegje krijgt gelegd als je geluk hebt. Dan kan dit, eindelijk, wel ironisch bestempeld worden: een masterclass creatief schrijven.
“Woorden op nummer”? Hoe waren ze van plan ons ‘vertellen’ leren? Ons, middelbare scholieren, ja wij de fragiele betweters mochten het voor het eerst aan de pro’s vragen.
Boekjes met tips en voorbeelden uit kranten werden uitgedeeld, maar eerlijk gezegd werden we vooral met rust gelaten. Plan, schrijf, reflecteer. Dat hielp, die tips daarentegen waren ‘old school’. Natuurlijk zou dat mooi zijn, maar hoe verzin ik een cirkelverhaal, een dozijn synoniemen en bouw ik zogenaamd onbedoelde grapjes in?
Schrijven kan verschrikkelijk (en) leuk zijn, dat heb zelfs ik zo langzamerhand door. Wat nou echt een storende factor kan zijn is school, de helft van ons zal later een bloedhekel krijgen aan verjaardagskaarten of toespraken verzinnen. Dat mag niet gebeuren. Misschien was dit niet de effectiefste cursus. Wat goed dat dat ook juist niet ons streven is! Want effectiviteit, daar hebben we al genoeg van. Wat wij willen is de laatste drie uur school missen, over mogelijke carrières nadenken en schrijven zonder daar een punt voor te krijgen.

  1415_hb008.JPG

Ervaring hoe en wat:

Wat moeten ze in hemelsnaam in Meerssen?’ hoor ik je denken. Dat kan ik je vertellen: een cursus creatief schrijven volgen. Een paar weken ervoor werd aan ons gevraagd wie er misschien interesse had in zo’n masterclass, en een paar jaargenoten en ik hebben ons zo snel mogelijk aangemeld.
Eenmaal daar aangekomen wachtte ons een volgend avontuur: het vinden van het Stella Maris College. Dat klinkt een stuk simpeler dan het uiteindelijk was maar na een korte wandeling kwamen we aan bij de school, waar we hartelijk ontvangen werden door een blonde mevrouw die ons naar de kantine bracht. Na een minuut of tien gingen we naar een lokaal waar de masterclass daadwerkelijk gegeven werd. Daar troffen we een vrouw met wilde krullen en een man met kort donker haar, die duidelijk niet uit Limburg kwamen en waarvan al snel bleek dat zij ons de cursus gingen geven. We begonnen de cursus met een korte uitleg over de verschillende soorten teksten die je in een krant of een tijdschrift kan tegenkomen. Denk aan een betoog, een column, recensie, artikel enzovoort. Voor ons werd de keuze beperkt tot een column en een recensie en daar kregen we veel uitleg over. Vervolgens was het de bedoeling dat je een van de twee uitkoos en in die stijl een stuk schreef over een onderwerp naar keuze. Dit ging van het songfestival naar make-up tips, en van de Beatles naar soaps. Dan was het dan ein-de-lijk tijd om te gaan schrijven en al snel klonk er hevig pennengekras door de kamer. Na een halfuurtje was het inlevertijd en daarmee ook het einde van de cursus. Wel kregen we nog te horen dat de beste twee van die dag op de site werden geplaatst, en daarna was het alweer tijd om naar huis te gaan.
Na een treinreis met - hoe kan het ook anders - vertraging waren we weer veilig thuis en mochten we gewoon weer naar school. Wij vonden het zelf allemaal hartstikke leuk en ik zou het zo nog een keer doen!
(Oh, en vergeet niet om even op www.sevendays.nl te kijken voor de uitgekozen stukken!)
Iris Houben

Op donderdag 22 mei werd er vanuit het Stella Maris College Meerssen een cursus creatief schrijven georganiseerd. Van het Porta Mosana en het Grotius College kwamen leerlingen naar onze school om deze cursus bij te wonen. Er moest plaats gemaakt worden voor vijftig jongeren met een passie voor schrijven. 
Een blokuur lang werd er aandacht besteed aan het schrijven van een goede recensie of column.
Na een beknopte uitleg van Lotte Stegeman (hoofdredacteur van 7Days) en Peter Smolders (columnist en tv-maker) mochten we zelf aan de slag.  Iedereen was vrij om een onderwerp naar zijn of haar interesse te kiezen. Ben je een gamemaniak? Iemand met een verslaving voor films? Of ben je toch een boekenwurm? Dan werkte je zeker aan een veelbelovende recensie. Maar als je het liefst zoet bent met een stapel tijdschriften of een dagboek, dan stopte je je creativiteit waarschijnlijk in het schrijven van een column. Ik ben niet zo gemotiveerd om elke dag netjes een dagboek bij te houden, maar ik verslind verhalen als geen ander, dus ik ging aan de slag met een column.  Een uur lang was iedereen druk in de weer met het bedenken, schrijven en corrigeren van hun stukje.  Iedereen zette zich in voor een geweldig werk. De cursus was niet alleen superleuk en interessant, maar de vier beste stukken zouden ook nog eens gepubliceerd worden op de site van de krant.  Uiteindelijk varieerde het eindresultaat van fantastische Twilight-recensies tot originele columns over het leven de jaren zestig. De vier beste schrijfstukken zijn te zien op www.sevendays.nl.

Mariëlle Maas

1415_hb005.JPG  

 

Voorbeeld van de geschreven columns

De laatste woorden zijn gezegd. De mannen in het zwart laten de kist zakken. Een triest melodietje wordt in gang gezet. Orgel. Mijn minst favoriete instrument. Het klinkt zo koud en rauw. Maar ja, ik ben mijn vader niet. Die was nou eenmaal zo. Je moet andermans laatste wensen respecteren. Als je wilt dat je lichaam aan de wormen wordt gegeven onder begeleiding van een klaagzang waarmee je nabestaanden zich nog depressiever gaan voelen, moet je dat zelf weten. “Nee, jij zou liever willen dat Miley Cyrus tegen je grafsteen staat te twerken,” hoor ik een bekende stem naast mij zeggen.
Ik veeg verward mijn tranen weg. Ja hoor. Daar staat hij. Hartstikke ondood. “O, ik ben wel dood. Jij kan mij alleen zien als engel. Maar dan zonder vleugels.” Hij grinnikt. Ik ben nog steeds verbaasd en probeer het te relativeren. Ik heb mijn vader tegen mijn zusje horen zeggen, tijdens ons laatste bezoek in het ziekenhuis, dat als hij niet meer op aarde aanwezig kon zijn, ze moest weten dat hij vanuit de hemel altijd over ons zou blijven waken. Ik dacht alleen dat hij dat zei om haar te troosten. Ik heb nooit in die onzin geloofd, maar ik ben nu niet zo zeker meer over mijn mening. “Naar mijn smaak is deze dienst ook een beetje kitschig. Zeg dat maar niet tegen je moeder hè?”
De dienst zit er blijkbaar op, want mijn moeder trekt me voorzichtig mee aan mijn arm. Mijn vader kijkt me glimlachend na. Onderweg naar de koffietafel verschijnt hij weer. “Ik wilde je nog zeggen dat ik er dus niet zomaar vandoor ga. Ik zal jullie altijd lastig blijven vallen lieverd.” Hij knipoogt naar me. Ik lach terug. Zelfs als iedereen gekleed is in droevig zwart, gaat hij in vrolijke kleuren.
Als we in de auto stappen, moet ik aan papa’s woorden denken. Ik ben blij dat hij langs is geweest. Dat gaf me kracht voor de komende lege dagen, waarin ik mijn familieleden moet troosten die níet het geluk hebben te geloven in leven na de dood.
Mariëlle Maas